14/09/1931 – 09/10/2009

Afgelopen woensdag heb ik in mijn blog al geschreven dat het met oma de laatste tijd niet zo goed ging. De afgelopen dagen zijn heel erg snel gegaan. Vanavond hebben we afscheid van haar moeten nemen…

Woensdag ging ze zoals gezegd vanuit het verpleeghuis weer terug naar het Ikazia-ziekenhuis. In het verpleeghuis was gezegd dat het geen blaasontsteking was. In het ziekenhuis bleek dat toch wel het geval te zijn geweest.

Gisterochtend ging het weer achteruit met haar en ze is naar de afdeling Intensive Care gebracht. Daar is ze, in goed overleg met haar en de familie, kunstmatig in slaap gebracht en aan de beademingsmachine gelegd. Gisteravond ben ik nog met mijn vader en broer naar haar geweest.

Vandaag bleek dat ze moeite had met de ontlasting. Er bleek iets in de weg te zitten waardoor ze erg veel last had om de ‘afvalstoffen’ via de normale weg te lozen. Ze zou weer een ander antibiotica krijgen. Er was gezegd dat als die zou aanslaan, ze het misschien nog een paar dagen zou redden. Anders zou het hooguit morgenavond worden.

Ze is vanavond door een scan gehaald om te zien wat er van binnen in de weg kon zitten. Ze bleek meerdere tumoren in haar buik te hebben die door organen zoals de darmen heen groeiden en deze beschadigden.

Daarna is alles heel snel gegaan. Mijn ouders wilden op bezoek gaan. Ik zou naar mijn vriendin gaan. We hadden niet gedacht dat het zo snel zou gaan. Ik wilde net m’n tas in de auto gaan laden toen m’n broer naar de deur kwam om te zeggen dat ma belde, die vanuit het ziekenhuis was gebeld dat het hard achteruit ging. (M’n ouders waren toen net aangekomen bij het ziekenhuis, maar waren nog niet op de afdeling) Toen ik m’n vriendin aan het afbellen was, ging de huistelefoon weer. Ma belde dat oma was overleden om vijf voor zeven.

M’n broers en ik zijn naar het ziekenhuis gegaan. Daar was de rest van de familie ook; opa en z’n zus, m’n ouders, m’n oom en tante met hun kinderen en aanhang. Alleen m’n nicht en neef uit Utrecht nog niet. We hebben allemaal afscheid van oma genomen, en hebben gevraagd of ze nog op haar kamertje mocht blijven liggen tot m’n neef en nicht waren aangekomen, zodat die haar ook konden zien zoals ze is heengegaan. Ik heb oma over haar handen en gezicht geaaid en haar een kus op haar wang gegeven. Iets in me dwong me gewoon om haar een kus te geven.

Oma is vredig heengegaan. We mogen weten dat ze nu Thuis is, bij de Vader.

Vreemd genoeg heb ik nog niet kunnen huilen. Ik weet niet hoe het kom. Misschien onbewust omdat ik het oudste kleinkind ben en me daarom sterk moet houden. Maar ik denk ook dat het meespeelt dat ik weet dat ze nu in Goede Handen is. Ze is letterlijk over-leden, over het lijden heen. Zo’n beetje heel haar leven heeft ze van alles onder de leden gehad. Ze mag nu eeuwig juichen voor Gods troon. En voor ons als naaste familie is het nu ook voorbij met alle zorgen en spanningen rondom oma en haar gezondheid.

Oma, we zullen u missen. Maar rust in vrede. We mogen weten dat u nu Thuis bent. U bent voor eeuwig gelukkig en zal zingen voor God. Tot ziens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s