Over muziek, spinnenwebben en visnetten

Gisteravond was in Oud-Beijerland het jaarlijkse concert ‘Raadhuis Klassiek’. Ik had hier een uitje voor gemaakt om samen met een groepje visjes te gaan, maar helaas zijn daar niet echt reacties op gekomen. Dus ben ik weer samen met m’n vader gegaan. Het concert vindt plaats op een podium voor het Oude Raadhuis. Het Raadhuis is gebouwd over het water van de Vliet (voor mensen van buiten het dorp: ‘de gracht’ ). Het publiek staat daarbij aan weerszijden van het water, in de Oost- en West-Voorstraat.

Het was weer een schitterend concert, wat dit jaar zijn 20 jarig jubileum vierde. En voor de 20e en helaas laatste keer gedirigeerd door Cor van der Linden. Hij, en het voor de gelegenheid gevormde ‘Oud-Beijerlands Filharmonisch Orkest’, wat gevormd wordt door leden van het ‘Rotterdams Filharmonisch Orkest’, gaan er helaas na 20 jaar mee stoppen. Gelukkig is door de organisatie wel toegezegd dat het volgend jaar weer hoe dan ook door gaat, en dat ze heel hard op zoek gaan naar andere musici.

Het concert begon met een fanfareachtig stukje door een paar muzikanten in een bootje dat door het water werd gepunterd. Daarna volgde het vooraf aangegeven programma:

  • Ouverture ‘Die Fledermaus’, Johann Strauss
  • Adagio uit ‘Spartacus’, A. Khachaturian
  • Eerste Suite ‘Peer Gynt’, E. Grieg
  • Ouverture ‘Candide’, L. Bernstein
  • Preludio 1e acte uit ‘Traviata’, G. Verdi
  • Forgotten Dreams, L. Anderson (Bugler’s Holiday)
  • ‘La cabane sur des pattes de poule’ en ‘La grande porte de Kiev’ uit ‘Schilderijententoonstelling*’, M.Moussorgsky

Daarna volgden nog 4 toegiften. Eerst 2 mooie stukken (waarvan ik helaas niet meer weet welke het waren en van wie. Ik ben zelf niet zo’n klassiek kenner) maar daarna die vreselijke Radetzky Mars. Wat een doodmaker elke keer weer na zo’n schitterend concert. Dat überpopulaire deuntje waarbij je schijnbaar móét handenklappen, of je nou ritmegevoel hebt of niet. Gelukkig werd het daarna weer een beetje goedgemaakt omdat de dirigentenplaats werd ingenomen door een ander lid van het orkest en speciaal voor Cor nog het nummer ‘Unter Donner und Blitz’ van Johann Strauss werd gespeeld.

Voor het houden van de 20 concerten is Cor daarom extra in het zonnetje gezet. Vooraf aan het concert kreeg hij uit handen van burgemeester Klaas Tigelaar een gemeentelijke erepenning. Na afloop van het concert kreeg hij van de Commissaris van de Koningin een beeldje van hemzelf met zijn armen wijd als een dirigent.

We hadden traditioneel een paar tuinstoelen meegenomen en zijn naast het podium gaan zitten. Zo hoor je tenminste de instrumenten en niet het geluid van de speakers die aan de voorkant van het podium staan om de mensen die helemaal achteraan staan (de achtersten staan zeker 200 meter van het podium) ook wat te laten horen.

Cor liep voor het concert nog wat heen en weer en zag ons zitten. “Zo, jullie zitten weer eerste rang”. Haha, grappig dat hem dat opvalt. Hij ziet toch genoeg mensen zou je denken. Sowiso ieder jaar zo’n 5000 bij Raadhuis Klassiek, en dan nog alle andere concerten in concertgebouwen en andere zalen.

Helaas was de regiewagen verplaatst. Normaal stond deze naast het podium in de West-Voorstraat. Nu stond hij in de Oost-Voorstraat. Dus in plaats van de rechterkant van het podium moesten wij aan de linkerkant gaan zitten. Andere jaren zagen we het hele orkest, omdat aan die kant de violisten zitten. Nu stonden er 3 mannen met contrabassen vlak voor ons, die een groot deel van het zicht ontnamen.

Gelukkig was er nog wel wat anders te zien, tijdens het genieten van de muziek. Op het dranghek dat voor ons stond zaten een paar spinnen. Eerst zag ik er eentje. Hij (of zij) liep wat heen en weer over het hek. Met een beetje fantasie zag je hem lopen met een meetlint. Hij mat heel nauwkeurig de afstand tussen twee spijlen. En de hoogte tussen de boven en onderkant van het traliewerk. Toen ging hij in een hoekje zitten en pakte zijn rekenmachine uit z’n broekzak, en ging op z’n gemak wat berekeningen doen. Hoeveel ‘spaken’ het web moest hebben, en hoeveel keer de ‘spiraal’ rond moest gaan. En natuurlijk hoeveel materiaal hij daarvoor moest produceren.

Daarna begon het eigenlijke bouwen van een web. Hij ging heel nauwkeurig te werk. Fascinerend om te zien. Eerst een paar draden om langs te kunnen lopen. En een stevige, duidelijk dikkere draad midden tussen de twee stalen spijlen van het hek. Dit diende blijkbaar als een fundering of een soort heipaal. Daarna kwamen een aantal ‘spaken’ van het web. Vervolgens ging hij een soort spiraal maken met vrij grote ruimten tussen de rondes. Begon buiten en ging steeds verder naar binnen. Daarna ging hij nog een spiraal maken, zodat er kleinere ruimtes ontstonden. Best mooi om te zien. En leerzaam. Wist je bijvoorbeeld dat de draden van de ‘spiraal’ verschoven konden worden over de ‘spaken’? Ik niet in ieder geval. De spin deed alles heel precies. Mat overal de ruimten tussen de draden van de spiraal. De draden zaten overal even ver uit elkaar, hij mat het met zijn pootjes. Steeds één achterpootlengte. Na een kleine drie kwartier was het web klaar en ging de spin zitten rusten in het midden van het web. Of zitten wachten op een insect wat er letterlijk en figuurlijk in zou vliegen.

Toen deze spin klaar was, zag ik een andere over het hek kruipen. Dit spinnetje pakte het allemaal heel anders aan. Eerst werd een schuine lijn aangelegd, vanaf de bovenkant van een spijl naar de spijl ernaast, maar dan een stuk lager. Zo wordt een driehoek gevormd: van de bovenkant van de rechter spijl, schuin naar de linker spijl, omhoog naar de bovenkant van deze spijl en dan horizontaal over de bovenkant van het hek. De rechte hoek bij van de bovenkant en de linker spijl werd als middelpunt van de ‘spaken’ gekozen. Het werd dus eigenlijk maar een kwart cirkel. Er werden slordig wat draden uitgegooid en vastgemaakt. Daarna even een paar plakdraden, zonder te kijken welke afstand ze tot elkaar hadden. In totaal is dit diertje nog geen 10 minuten bezig geweest.

Maar het meest opmerkelijke was wel het volgende: De eerste spin heeft de rest van het concert stilletjes gezeten, maar er is geen enkel prooidiertje in het prachtige vangnet te vliegen. De tweede spin daarentegen was nog bezig met het maken van het web, toen er al een klein vliegje in de spaarzame draden vloog. De spin twijfelde, liep een paar keer heen en weer tussen de prooi en het punt waar hij gebleven was met weven. Uiteindelijk heeft hij toch maar eerst de rest afgemaakt, nu nog slordiger en ruimer dan hij al deed. Daarna sleepte hij de het vliegje naar het middelpunt van het web (de hoek in het hek dus) en ging hem daar verwerken zoals je gewend bent van een spin.

Toen ik er zo naar zat te kijken moest ik denken aan Funky Fish*. Soms is het net hetzelfde. De ene vis knoopt een heel mooi visnet in elkaar. Eerst grote lijnen van verschillende onderwerpen. En die aan elkaar weven met de lijnen van woorden en foto’s. Er zwemmen genoeg vissen langs, maar geen een die in het net zwemt. Aan het aas knabbelt. Het net blijft leeg.

De andere vis doet nauwelijks moeite. Schiet wat losse draden van even losse steekwoorden neer. Of zelfs alleen maar een lijntje in de trant van ‘dit ben ik, wil je meer weten dan fles je maar’. En hebben toch snel beet, zelfs al geven deze spinnen aan dat hun web alleen is bedoeld als woonplaats en ze niet op zoek zijn naar een vliegje. Denk bijvoorbeeld aan het Succesverhaal dat nu op de homepage staat. Visjes die niet op zoek zijn ontmoeten elkaar, vragen elkaar 10 weken later ten huwelijk en zijn na 9 maanden al getrouwd.

En behalve op het gebied van een relatie kan dat op allerlei gebieden zijn. Niet alleen op Funky Fish, maar ook ver daar buiten. Dat kan dus een relatie zijn, maar ook bijvoorbeeld vriendschappen, werk, een eigen huis, een fijne kerk of noem maar op. De een doet veel moeite maar komt (zo goed als) nergens, en de ander hoeft maar te kikken en heeft alles wat hij of zij wilt.

Dan denk ik soms wel eens: wat doen die “tobbers” fout wat die “lucky few” goed doen? Of wat hebben die “succesvolle mensen”, wat andere niet hebben? Waar heeft het mee te maken? Voorbestemming? Of is dat te ver gezocht? Wie het weet mag het zeggen…

* Deze blog is oorspronkelijk geplaatst op funkyfish.nl. Op deze site wordt veel “jargon” gebruikt. Zo zijn de “vissen” die ik hier beschrijf de leden van de site.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s