Afsluiten van een bewogen jaar

Het is alweer een maand geleden dat ik een blog heb geschreven. Mocht je die gemist hebben, of alweer vergeten zijn wat daarin stond, klik dan hier.

Hoog tijd voor weer een nieuwe blog dus. Misschien vind je dat ik te negatief ben in deze blog, of teveel in een soort slachtofferrol kruip. Dat kan. Maar er is niemand die heeft gezegd dat je dit per se moet lezen. Ik schrijf dit voornamelijk voor mezelf om de afgelopen periode af te sluiten…

Misschien val ik wat in herhaling en heb je al heel veel dingen hiervan gelezen in eerder blogs of berichten op Facebook enzo. Excuses daarvoor.


In januari 2010 kreeg ik na een halfjaar werkloos-zijn een nieuwe baan bij NotuBiz in Rotterdam. In het begin had ik het er heel erg naar m’n zin. Maar na verloop van tijd kwam de sleur er een beetje in. Er kwam toen een interne vacature waarop ik had gesolliciteerd, met als motivatie dat ik op zoek was naar meer uitdaging. Helaas kwam ik niet voor die andere functie in aanmerking. Er werd meteen bij gezegd dat ik maar moest gaan zoeken naar een andere betrekking. Ik interpreteerde dat dus als het niet verlengen van m’n derde (en dus laatste) tijdelijke contract naar een vast contract. Achteraf werd er gezegd dat ik het niet zo op moest vatten, maar “dat dat is gezegd omdat ik aan had gegeven meer uitdaging zocht, en ze me dat niet konden bieden.” Maar toch werd m’n contract niet verlengd, mede omdat ik op het werk was uitgekeken. Zo kwam ik dus in januari 2012 op straat te staan.

Tussen Kerst en Oud&Nieuw 2011 was ik sowieso al vrij omdat ik een midweekje met Linda weg zou gaan. We hebben heerlijk genoten van onze korte vakantie in België. Gelukkig had ik genoeg vrije dagen over om daarna vrij te nemen voor de rest van de duur van het contract, zodat ik niet na 1 januari nog anderhalve week moest werken.

Zo kwam ik dus in de WW terecht. Ik kreeg een uitkering gedurende 9 maanden, dus vanaf januari t/m oktober 2012. Ik had gehoopt dat ik voor die tijd een nieuwe baan zou kunnen vinden. Helaas was dat dus niet gelukt. Toen moest ik dus bijstandsuitkering gaan aanvragen. Dat bleek nog niet zo makkelijk. Inmiddels was ik gaan samenwonen met Linda. We moesten dus als “gezin” de bijstand gaan aanvragen. Dus netjes alles ingevuld. Kreeg een uitnodiging voor een intakegesprek. Daar werd meteen gezegd dat ik het niet krijg. We woonden samen, vroegen dus samen de uitkering aan, maar Linda krijgt studiefinanciering. Dat schijnt niet gecombineerd te kunnen worden met een uitkering. Ik had dus de keuze óf Linda het huis uitzetten, óf Linda laten stoppen met haar opleiding.

Het laatste was vanzelfsprekend geen optie. Ze zou dan én geen afgeronde opleiding hebben, én een enorme studieschuld omdat ze dan haar volledige studie moest terugbetalen. Het eerste was eigenlijk ook geen optie. We wilden helemaal niet uit elkaar gehaald worden door zo’n stomme wet. We hebben dus besloten het maar even zo te laten en ik ben als een malle nog meer gaan solliciteren dan ik daarvoor al deed. Helaas meestal zonder resultaat.

Tot ik op internet een vacature voor een machine-operator zag van een uitzendbureau in Oud-Beijerland bij een bedrijf in Strijen. Ik had daarop gereageerd en had als ervaring opgegeven dat ik eerder bij een bedrijf in kleinverpakkingen heb gewerkt, toevallig ook in Strijen, waar ik wel een beetje met de machines heb gewerkt. Ik kwam niet in aanmerking voor de vacature omdat ik geen ervaring had in het bijhouden, instellen, repareren e.d. van machines. Wel werd er gevraagd of ik eventueel nog bij dat verpakkingsbedrijf wilde werken. Hierop had ik positief gereageerd.

Een tijdje later kreeg ik te horen dat ik daar kon gaan werken. Ik mocht op 5 december beginnen. Er was me een fulltime baan beloofd door het uitzendbureau. Helaas bleek het om een baan op oproepbasis te zijn. Ik werd regelmatig naar huis gestuurd of kreeg te horen dat ik de volgende dag niet hoefde te werken. Vlak voor de kerst was er ineens veel minder werk. Bij het kerstetentje zei de directeur al dat ik er in ieder geval van uit moest gaan dat er de rest van het jaar geen werk meer voor me zou zijn. Sinds dien heb ik eigenlijk vrijwel niet meer gewerkt.

We zijn toen gaan nadenken wat de beste oplossing zou zijn. Uiteindelijk hebben we besloten dat Linda hier het huis uit moest. Ze is ingetrokken bij mijn ouders. Op die manier is de afstand veel minder groot en kunnen we elkaar makkelijker eens opzoeken.

Ik kon toen dus ook weer een bijstandsuitkering gaan aanvragen, deze keer alleen voor mezelf. (Ja, je kunt ook een parttime uitkering aanvragen, waarbij je alleen een uitkering krijgt voor alles wat je minder werkt dan die 40 uur) Weer moest ik door het hele circus heen. Ik kreeg toen te horen dat er “misschien” een huisbezoek door de Sociale Dienst kon komen om te kijken of we echt uit elkaar waren. Helaas kwamen ze ’s morgens vroeg, juist toen Linda bij mij was. Op basis van dat ene bezoek (waarbij ze hebben gezien dat Linda alleen uit een weekendtas leefde) hebben ze toch geconcludeerd dat we samen zouden wonen. Uiteraard ben ik hier tegenin gegaan door middel van een bezwaarschrift.

Inmiddels had mijn broer een beetje genetwerkt. Hij geeft leiding aan de kinderclub van de kerk. Eén van de andere leidsters is getrouwd met een man die een eigen bedrijf heeft. (Of beter: had, inmiddels is er een andere directeur. Maar hij werkt er wel nog steeds. Maar dat terzijde.) M’n broer had dus gevraagd of daar misschien nog personeel nodig was. Dat was er misschien wel. Ik moest maar gewoon een open sollicitatie sturen. Juist toen ik het bezwaarschrift in de brievenbus gooide belde m’n moeder dat ze net gebeld was dat ik inderdaad werk aangeboden kreeg. Ik kon de volgende dag direct beginnen. Maar hiervoor verwijs ik naar de blog “Ora… et labora” die ik in de inleiding van deze blog al aanhaalde.

Ik ben daar dus op 5 maart begonnen. Ik kreeg een halfjaarcontract waarvan de eerste maand een proefperiode is. Het is vandaag 4 april, en dus is die periode nu voorbij. Ik vroeg vanochtend aan m’n leidinggevende (die oud-directeur waar ik zojuist over vertelde) of we daar nog over om de tafel moesten gaan zitten, of dat we gewoon stilzwijgend doorgaan. Hij zei dat ik dat maar aan de directeur moest vragen. In de koffiepauze kwam de directeur toevallig even langs in de kantine. Toen heb ik gelijk hetzelfde gevraagd. Hij zegt: “Je zit nu toch al om een tafel. Als je het naar je zin hebt en ze zijn tevreden over je is het wat mij betreft afgedaan.” Gelukkig is het van twee kanten positief. Dus ik mag blijven!

God is goed!
“Hij kan, en wil, en zal, in nood (…) volkomen uitkomst geven” (Psalm 68 vers 10 berijmd)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s